Ostatni Dzień Wakacji na Betonowym Podwórku（バージョン2）

Intro – spoken, old cassette hiss, children voices fading, rain beginning, distant factory whistle

Pamiętasz?

Nie mieliśmy wiele...

Ale mieliśmy całe lato.

I wtedy wydawało się,

że będzie trwało zawsze.

---

Verse 1

Ostatni dzień sierpnia pod blokiem,

Słońce spadało na betonowe płyty.

My z brudnymi kolanami i marzeniami,

Jeszcze nie wiedzieliśmy, że coś się kończy.

Trzepak stał jak brama do świata,

Stara ławka była naszym królestwem.

Jedna piłka, kilka kaset,

I serca większe niż całe miasto.

Mama wołała z otwartego okna:

"Wracaj, bo jutro szkoła."

A my udawaliśmy,

Że nie słyszymy.

---

Pre-Chorus – crying harmonica, warm guitar

Bo dzieciństwo nie odchodzi nagle...

Nie trzaska drzwiami.

Po prostu pewnego dnia

patrzysz za siebie...

I już go nie ma.

---

Chorus – powerful, emotional

Ostatni dzień wakacji

na betonowym podwórku.

Ostatni śmiech pod trzepakiem,

Ostatni zachód nad blokiem.

Nie wiedziałem wtedy,

że te zwykłe chwile

będę kiedyś nosił

jak największy skarb.

---

Verse 2

Ojciec malował balkon na wiosnę,

Mama suszyła pranie na sznurku.

Sąsiad naprawiał stary rower,

A dzieci krzyczały między blokami.

Wieczorem pachniało mokrym betonem,

Radio grało przez otwarte okna.

Każdy miał swoje małe problemy,

Ale każdy miał do kogo wrócić.

Nie było ekranów w dłoniach,

Nie było pośpiechu bez końca.

Były rozmowy na ławkach,

I gwiazdy nad wielką płytą.

---

Bridge – half spoken, accordion, harmonica solo

Dzisiaj wracam tam czasami.

Podwórko jest inne.

Drzewa większe.

Ludzie obcy.

Ale kiedy zamknę oczy...

Znowu mam trzynaście lat.

I słyszę:

"Jeszcze jeden mecz?"

---

Final Chorus – cinematic orchestra, choir, distorted guitars

Ostatni dzień wakacji

nadal mieszka we mnie.

W zapachu deszczu.

W starych piosenkach.

W świetle bloków wieczorem.

Można dorosnąć.

Można odejść daleko.

Ale każdy człowiek

ma swoje podwórko,

do którego wraca całe życie.

---

Outro – harmonica fading, children laughter, cassette click

Jutro była szkoła...

Ale dzisiaj...

Jeszcze graliśmy.