Woda Brzozowa (Lustra przeszłości)（バージョン2）

Intro

(Faint hum of an old-fashioned hair dryer, tape hiss)

Verse 1

Stary zakład fryzjerski na rogu wciąż pachnie tak samo

Mydłem do golenia, tytoniem i wodą brzozową

Pan Henryk od lat trzydziestu stoi przy tym samym fotelu

I z tą samą pokorą nad każdą pochyla się głową

W wielkim, porysowanym lustrze z grubego szkła

Widzę, jak bardzo zmieniła się moja zmęczona twarz

Kiedyś przychodziłem tu z ojcem, trzymając go mocno za rękę

Dziś patrzę w to szkło i pytam: „Czasie, ile mi jeszcze dasz?”

Pre-Chorus

Srebrne nożyczki tną cicho moje pierwsze siwe włosy

Odmierzając sekundy naszej wspólnej, szarej doli

Chorus

Ooo, spójrz w to lustro, co pamięta tyle twarzy!

Młodych chłopców z marzeniami i starych nędzarzy

Wszyscy staliśmy w tej samej kolejce po lepszy dzień

A dziś z tych wielkich planów został tylko blady cień

Zmieniają się rządy, padają mury z betonu i szkła...

A rdzawy blues w tym starym zakładzie wciąż trwa

Verse 2

Pan Henryk milczy, tylko czasem westchnie ciężko nad karkiem

Znał sekrety całego osiedla, każdego z nas ból i grzech

Pamięta tych, co odeszli, i tych, co uciekli za granicę

Jego nożyczki to najsmutniejszy, miarowy w mieście śpiew

Dziś salony są modne, błyszczące, bez duszy i wspomnień

Młodzi fryzjerzy nie pytają już o zdrowie ani o dom

Wracam do Henryka, choć jego dłoń już trochę się trzęsie

By ocalić te chwile, zanim zamkną ten cichy schron

Chorus

Ooo, spójrz w to lustro, co pamięta tyle twarzy!

Młodych chłopców z marzeniami i starych nędzarzy

Wszyscy staliśmy w tej samej kolejce po lepszy dzień

A dziś z tych wielkich planów został tylko blady cień

Zmieniają się rządy, padają mury z betonu i szkła...

A rdzawy blues w tym starym zakładzie wciąż trwa

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, warm and dirty blues feel)

(Harmonica and accordion weave together in a beautiful, tearful dialogue)

Bridge

Nożyczki milkną...

Henryk strzepuje ręcznikiem ostatni pył.

„Gotowe, synek” – mówi cicho, z uśmiechem.

„Wyglądasz zupełnie... jak Twój ojciec, gdy żył”.

Outro

Woda brzozowa...

I chłodny wiatr na karku, gdy wychodzę w mgłę.

Lustro zostało za mną.

Ale te twarze...

Wciąż patrzą na mnie.

End