Harbor of Bloom (versione 2)

Verse

Szklarnia za blokiem czternastym, szyby pęknięte w krzyż,

kierowniczka Zosia waży goździki, jakby to był chleb.

Kartka głosi: sto gram na rodzinę, nic więcej, nic mniej,

a kolejka ciągnie się aż po przystanek, gdzie kończy się dzień.

Para na szkle rysuje imiona tych, co już nie przyjdą,

ja stoję z bratem, on ma bilet, ja mam pusty słoik.

Radio gra cicho jakiś stary marsz z tranzystora,

a róża w kącie kwitnie sama, bez pozwolenia zarządu.

Pre-Chorus

Czy to jeszcze ogród, czy tylko szron na szkle?

Czy starczy pąków, nim zamkną bramę o trzeciej we śnie?

Liczę płatki jak grosze, które mi zostały,

byle kwiat dotrwał do wiosny, choć dookoła szaro i biało.

Chorus

To nasza przystań kwitnienia,

ostatni port, gdzie coś jeszcze rośnie.

To nasza przystań kwitnienia,

kwiat na kartki, w mieście, co już nie kwitnie.

Verse

Rok później szklarnię zamknęli, rury poszły na złom,

Zosia sprzedaje doniczki na targu, sama jak dom.

Ja mam w słoiku nasiona, suche jak stare zdjęcie,

sadzę je w oknie bloku, chociaż wiem, że to nie starczy na szczęście.

Pre-Chorus

Czy to jeszcze ogród, czy tylko szron na szkle?

Czy starczy pąków, nim zamkną bramę o trzeciej we śnie?

Liczę płatki jak grosze, które mi zostały,

byle kwiat dotrwał do wiosny, choć dookoła szaro i biało.

[