Kaseta z dzieciństwa (वर्ज़न 2)

Verse

W szufladzie komody, pod starym zeszytem,

leży kaseta, głos matki w niej ukryty.

Licznik na trzysta, taśma cienka jak papier,

blok jedenaście, klatka trzecia, wieczór.

Nagrywał ojciec magnetofonem z NRD,

mój pierwszy krzyk i sąsiadów śmiech przez ścianę.

Radiowy szum, zacięty gdzieś refren,

głos, który dzisiaj już mi się nie kłania.

Pre-Chorus

Czy pamięć działa jak stary silnik,

co jeszcze rusza, gdy wsadzisz klucz?

Czy jeszcze słyszysz mnie zza tej taśmy,

czy to już tylko szum i nic?

Chorus

Puszczam kasetę z dzieciństwa,

choć głowica już jej nie czyta.

Trzeszczy jak stare mieszkanie,

ale wciąż mówi, że byłam, że byłem.

Puszczam kasetę z dzieciństwa,

głos się rozciąga, powoli zanika.

Verse

Miałem osiem lat, śnieg sięgał kolan,

matka śpiewała, żebym prędzej zasnął.

Ojciec z papierosem stał przy oknie,

liczył godziny do rannej zmiany w hucie.

Dziś ten sam magnetofon rdzewieje w piwnicy,

guzik play zablokowany, jakby stał na straży.

Taśma się rwie, gdy chcę usłyszeć więcej,

jak sygnał z bloku, co już nie istnieje.

Pre-Chorus

Czy pamięć działa jak stary silnik,

co jeszcze rusza, gdy wsadzisz klucz?

Czy jeszcze słyszysz mnie zza tej taśmy,

czy to już tylko szum i nic?

Chorus

Puszczam kasetę z dzieciństwa,

choć głowica już jej nie czyta.

Trzeszczy jak stare mieszkanie,

ale wciąż mówi, że byłam, że byłem.

Puszczam kasetę z dzieciństwa,

głos się rozciąga, powoli zanika.

Bridge

A gdyby taśma urwała się dzisiaj,

zostałby cichy pokój i klamka.

Zapisze ktoś to na nowym nośniku,

ale to nie będzie już ten sam głos, mamo.

Ja wciąż jej szukam w tym trzasku i szumie,

jakbym mógł cofnąć choć jedną sekundę.

Chorus

Puszczam kasetę z dzieciństwa,

choć głowica już jej nie czyta.

Trzeszczy jak stare mieszkanie,

ale wciąż mówi, że byłam, że byłem.

Puszczam kasetę z dzieciństwa,

głos się rozciąga, powoli zanika.