Ostatni tramwaj do domu (वर्ज़न 2)

Verse

Tramwaj siedemnastka, przystanek Hoża, dwudziesta trzecia dwie,

kasownik szczeka bilet, para z ust osiada na szybie.

Ty w czerwonym płaszczu, trzecie miejsce od drzwi,

ja liczę przystanki, żeby dłużej patrzeć, jak śnisz.

Kierowca w budce mówi: proszę wsiadać, drzwi się zamykają,

nikt nie pyta, dokąd jedziesz, wszyscy w milczeniu jadą.

Szyny skrzypią jak stare płyty, co grają w kółko ten sam ton,

a ja wciąż czekam na przystanek, gdzie powiem twoje imię w głos.

Pre-Chorus

Czy zdążę, zanim zamkną drzwi?

Czy starczy mi tych kilku chwil?

Miasto gaśnie, szyby płaczą deszczem,

a tramwaj wiezie nas coraz szybciej.

Chorus

To ostatni tramwaj do domu,

mijamy siebie w milczeniu, bez powodu.

To ostatni tramwaj do domu,

zostaje bilet i cień twój na oknie od lodu.

Verse

Rok później siedemnastka jeździ inną trasą, przez nowy most,

kasownik zastąpił czytnik, cichy jak fałszywy gość.

Szukam twojej twarzy w każdym oknie, w każdym pustym miejscu z brzegu,

ale miasto zmienia twarze szybciej niż ja zmieniam bieg.

Kierowniku, zapytałem, gdzie jest stara trasa spod cukrowni,

powiedział: skasowana, jak twój bilet, nikt jej już nie wspomni.

Zostały mi tylko szyny w pamięci, rdzawe, zapomniane,

i twój cień w czerwonym płaszczu, na przystanku który minął.

Pre-Chorus

Czy zdążę, zanim zamkną drzwi?

Czy starczy mi tych kilku chwil?

Miasto gaśnie, szyby płaczą deszczem,

a tramwaj wiezie nas coraz szybciej.

Chorus

To ostatni tramwaj do domu,

mijamy siebie w milczeniu, bez powodu.

To ostatni tramwaj do domu,

zostaje bilet i cień twój na oknie od lodu.

Bridge

Może gdybym wtedy wysiadł na twoim przystanku,

zamiast liczyć szyny do samego świtu.

Ale drzwi się zamknęły, kierowca dał sygnał,

i tak zostało - bilet w kieszeni, historia bez tytułu.

Chorus

To ostatni t