Ostatni tramwaj z fabryki (वर्ज़न 2)

Verse

Syrena wyje o dwudziestej trzeciej,

karta w zegarze, numer czterdzieści siedem.

Ręce pachną smarem, herbata w termosie stygnie,

majster z trzeciej zmiany liczy nas przy bramie.

Dwunastu w kolejce, para z ust jak w lutym,

szyny błyszczą od deszczu, tramwaj już podjeżdża.

Ósemka skrzypi, drzwi otwiera z hukiem,

siadam przy oknie, patrzę jak hala gaśnie.

Pre-Chorus

Czy ktoś jeszcze stempluje kartę o świcie?

Czy hala śni się tym, co już jej nie mają?

Czy słyszysz syrenę, gdy zamykasz oczy,

czy to tylko ja w pustym wagonie ją słyszę?

Chorus

To ostatni tramwaj z fabryki,

wiezie zmianę, choć fabryki już nie ma.

Koła skrzypią jak krzesła w stołówce,

to ostatni tramwaj z fabryki.

Verse

Dziś na bramie kłódka, rdzą zjedzony napis,

chwasty rosną tam, gdzie stał magazyn.

Ktoś ukradł szyny na złom, zostały podkłady,

a ja wciąż czekam na ósemkę o dwudziestej trzeciej.

Termos pusty, karta w kieszeni płowieje,

majster umarł zimą, nikt tego nie powie.

Wsiadam do pustego wagonu z przyzwyczajenia,

motorniczy pyta: dokąd, skoro nie ma stacji?

Pre-Chorus

Czy ktoś jeszcze stempluje kartę o świcie?

Czy hala śni się tym, co już jej nie mają?

Czy słyszysz syrenę, gdy zamykasz oczy,

czy to tylko ja w pustym wagonie ją słyszę?

Chorus

To ostatni tramwaj z fabryki,

wiezie zmianę, choć fabryki już nie ma.

Koła skrzypią jak krzesła w stołówce,

to ostatni tramwaj z fabryki.

Bridge

Stoję na peronie, gdzie już nie ma szyn,

w kieszeni karta z numerem czterdzieści siedem.

Fabryka jest teraz parkingiem dla aut,

a ja wciąż słyszę syrenę, choć nikt jej nie włącza.

Chorus

To ostatni tramwaj z fabryki,

wiezie zmianę, choć fabryki już nie ma.

Koła skrzypią jak krzesła w stołówce,

to ostatni tramwaj z fabryki.