Kogut z Neptuna (वर्ज़न 2)

Intro

(The heavy, plastic "clunk" of a vintage TV power button being pressed)

(A soft, rising high-pitched electronic whine of television tubes heating up: "Weeeeeee...")

(The static crackle of a CRT screen warming up, followed by a faint mechanical hum)

Verse 1

Niedzielny świt powoli wchodził przez szare, blokowe firanki

W kuchni gwizdał już czajnik, a ojciec parzył kawę w szklance z koszyczkiem

Ja boso biegłem po zimnym gumoleum prosto do dużego pokoju

Gdzie na meblościance stał nasz stary, ciężki „Neptun” z czarnym przyciskiem

Wciskałem klawisz i czekałem, aż szklany ekran ożyje w mroku

Słuchając wysokiego pisku lamp, co budziły się powoli, krok po kroku

Aż wreszcie z głośnika płynął ten dźwięk, ten radosny, potrójny śpiew

I animowany kogut wyskakiwał na ekran, budząc we mnie dziecięcy zew

Pre-Chorus

„Pankracy!” – wołałem siostrę, gdy pies z pacynki zaczynał swój mądry monolog

A my z nosami przy samej szybie chłonęliśmy ten świat, odrzucając szary chłód

Chorus

Ooo, rdzawy blues z niedzielnego poranka przed starym telewizorem!

Gdy jedno zapianie koguta potrafiło rządzić całym naszym wieczorem i dnem

Ten szum kineskopu, te czarno-białe kadry pełne prostych, pięknych spraw

Gdy Adam Słodowy z niczego robił zabawki pośród podwórkowych traw

Mieliśmy tak niewiele, jeden program, śnieżący obraz i wolny czas...

Dlaczego dziś w tysiącu kanałów tak bardzo brakuje tej magii w nas?

Verse 2

Mój kumpel pamięta do dziś tamtą mroźną, grudniową niedzielę

Gdy zamiast wesołego koguta na ekranie zobaczył pustkę i munduru cień

„Teleranka” nie było, czas zamarł w miejscu, a strach wszedł do naszych domów

I dopiero wtedy zrozumieliśmy, jak cenny był każdy ten zwykły, jasny dzień

Dziś włączasz ekran jednym dotknięciem, masz bajki z całego świata na zawołanie

Wszystko jest kolorowe, ostre, natychmiastowe, lecz tak łatwo ucieka w otchłanie

Dzieci nie czekają już z wypiekami na ten jeden, jedyny poranny seans w tygodniu

Zniknął ten wspólny, niedzielny rytuał, co grzał nas jak ogień w kominku i ogniu

Chorus

Ooo, rdzawy blues z niedzielnego poranka przed starym telewizorem!

Gdy jedno zapianie koguta potrafiło rządzić całym naszym wieczorem i dnem

Ten szum kineskopu, te czarno-białe kadry pełne prostych, pięknych spraw

Gdy Adam Słodowy z niczego robił zabawki pośród podwórkowych traw

Mieliśmy tak niewiele, jeden program, śnieżący obraz i wolny czas...

Dlaczego dziś w tysiącu kanałów tak bardzo brakuje tej magii w nas?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays mimicking old TV static)

(Harmonica and accordion weave together, warm, nostalgic, and rising like a Sunday sun)

Bridge

Program dobiega końca...

Kogut macha skrzydłem na pożegnanie, a ekran gaśnie z cichym pstryknięciem.

Na środku szklanej szyby zostaje tylko mały, świecący biały punkt, co powoli znika w mroku.

Matka woła z kuchni na śniadanie, pachnie świeżym chlebem i masłem.

„I jak, podobało się?” – pyta ojciec, odkładając gazetę.

I ten ciepły, bezpieczny spokój...

Rozlewa się po całym domu.

Outro

Biały punkt gasnący na kineskopie Neptuna.

Zapach pastowanego parkietu w niedzielne południe.

Kogut, co wyśpiewał nam całe dzieciństwo.

Został tylko ten rdzawy blues...

I te jasne poranki w nas.

End