Dwa silniki, dwa serca (वर्ज़न 2)

Verse

Świt pada kolorami, ziemski smak lata w powietrzu.

Małe koło rusza się samodzielnie na szpilkowym wału.

Mówi do siebie: "Cicho, trwańcu, czas jeszcze nadejdzie!

A ja patrzę prosto na niego – to mój pierwszy przyjaciel żywy.

Korzeniom się dzięki za ten biały smak śniegu w maju.

Dziękuję trawie i słońcu, bo ty mnie kochaś zawsze.

Trąbiąc dźwięk: "Zgadza się!" – to mój mały przyjaciel żywy.

I my małe serca biją w takt – ten jest pierwszy w naszym świecie.

Nikt nie powie mi, że ta rzecz wypada strasznie i za długo.

Zaraz nadejdzie moment, kiedy trawa zniknie.

Ale chwila tego lata zostanie ze mną przez całe zimy.

Biję się tak szybko jak może – jestem stara, ale nie osiąłem męki wojny.

Dziękuję wszystkim, którzy mnie wiedli, że życie to zbiór chwil żywych.

I każdy krok jest prawdziwy, nie ma u nich nic farsowego, tylko ten ruch powietrza i moje krwiobiegające serce, która chce żyć, trwać przez lata.

Zakopane w ziemi czerwone zakończenia – o to mi chodzi, to jest to najpiękniejsze doświadczenie, co spotkało mnie w moich dwadzieścia siedem lat na tej drodze.

Chorus

Dwa silniki, dwa serca, ruch się nie zatrzyma.

Przypływ niesie nas do przodu – chrońmy ten szczęśliwy rytm żyć i walczyć, aż później, kiedy życia nam zabraknie!

Dwa silniki, dwa serca, szarą nutką przez pola!

Verse

Pamiętam cichy poranek na farmie.

Małe koło pod nogą drży się w ruchu – krok za krokiem coraz szybciej bije.

W tym czasie białe liście zaczynają przychodzić i krzyczeć, że zima już dobiega!

Znajduję na trawie czerwony listek, dalej jeszcze cztery szkliste taki sam – oto nasza pierwsza chwila w życiu.

Kiedy ktoś mnie mówi: "Trzeba robić szybciej!" — mysiem na siebie i wołam ze szczęścia, bo wiem, że ten czas później zniknie.

Wtedy wiedziałam tylko, że mam trzy dnia przed nadejściem zimy – i to wszystko, czego trzeba było dobrać na drodze, by stąd żył taki sam kolor żywotny!

Ale dziś już wiem, że najważniejszym jest to, co mysię sobie o trawie, a nie ile lat i ilu lat z jej powrotem.

Żeby ten biały smak śniegu w maju został z nami do końca naszych dni.

Kto ma serce, będzie chwytał całe lato – czekamy aż czerwony listek ujrzy światło dzienne!

Chorus

Dwa silniki, dwa serca, ruch się nie zatrzyma.

Przypływ niesie nas do przodu – chrońmy ten szczęśliwy rytm żyć i walczyć, aż później, kiedy życia nam zabraknie!

Dwa silniki, dwa serca, szarą nutką przez pola!

Bridge

Zatrzymujesz się tylko na chwilę, by cieszyć się z tego, co trzeba było dopiero dostrzec.

I kiedy ten listek przetrwane zostanie śnieg, to znaczy, że wciąż jesteśmy żywi, bo taką właśnie naszą chwałę tworzą nie lata, a droga samego serca!

To nie liczenie lat, tylko liczba kroków, które przyprowadziły nas do skrzypienia śniegu – każda chwila to inny biały smak w nauce, jak żyć i walczyć, by ten ruch nigdy nie zmarł!

Dwa silniki – dwa serca biją tak szybko, aż staje się one jednym wciąż pulsującym żywotem – to ten szczęśliwy rytm trawa dźwięczyła za mną cały luty!

Chorus