Osiedle śpi w neonach

Verse

Kolejka osiem rano, zimny metal, siódmy autobus,

ty przy oknie, ja za tobą, nikt nie mówi tu nic plus.

Kierowca Marek patrzy w lustro, licznik bije sto dwadzieścia,

pięć przystanków do Fabryki, gdzie się gubisz mi jak pieśń.

Twoja torba żółta, stara, znowu brudna od deszczu,

papierosy w bocznej kieszeni, usta blade jak pergamin.

Myślę: to dziś powinienem, ale słowa stygną mi w gardle,

a ty wysiadasz na Piastów, ja zostanę sam aż do granic.

Pre-Chorus

Czy wrócisz jutro na tramwaju siedemnastym o tej porze?

Czy będę znowu czekać za trzecim oknem na korytarzu?

Chorus

Autobus odjeżdża z tobą, neon nad peronami gaśnie,

autobus odjeżdża z tobą, a ja zostanę w szarej stacji.

Verse

Wracam do bloku, schody pachną mydłem i masłem,

u Kowalskich trzecie piętro, telewizor krzyczy w ścianę.

Liczę dni jak stare monety, każdy biały, każdy lichy,

ciągle myślę: może jutro, może wreszcie będę mówić.

Neon na szyldzie „Przychownia" mruga czerwienią jak puls,

wisi tam od dziewiętnastu lat, jak ja czekam na twoją chwilę.

Frost w oknie rysuje miasta, które nigdy nie istniały,

a ty jesteś w tamtym mieście, tam gdzie ostatni autobus stoi.

Pre-Chorus

Czy przejdziesz tamtym chodnikiem, może zatrzymasz się przed sklepem?

Czy pomyślisz wtedy o mnie, jak ja myślę o tobie co ranek?

Chorus

Autobus odjeżdża z tobą, neon nad peronami gaśnie,

autobus odjeżdża z tobą, a ja zostanę w szarej stacji.

Bridge

Dwadzieścia lat, a nic się nie zmienia — tramwaj siedemnasty jeździ tym samym łukiem,

ty wciąż ta sama, ja wciąż ten sam, tylko siwieją nam włosy w świetle fluorów.

Może to przecież dobrze, że nie powiedziałem nic — może ten autobus

to jedyne miejsce, gdzie byliśmy razem naprawdę.

Chorus

Autobus odjeżdża z tobą, neon nad peronami gaśnie,

autobus odjeżdża z tobą, a ja zostanę w szarej stacji.