Ostatni tramwaj z osiedla (वर्ज़न 2)

Verse

Stoję na przystanku Hutnicza, dwudziesta trzecia dwadzieścia,

mgła osiada na szybach jak stary film bez dźwięku.

Widzę cię przez okno, czerwony szalik, zimne światło,

kasuję bilet, kiedy drzwi już zamykają się.

Pre-Chorus

Czy zdążę, zanim silnik ruszy,

czy krzyk mój dotrze przez to szkło?

Motorniczy patrzy na zegarek,

mówi cicho: już czas, już czas.

Chorus

Ostatni tramwaj z osiedla odjeżdża beze mnie,

szyny śpiewają cicho, że to już nie te dni.

Zostaje peron pusty i zapach twoich rąk,

ostatni tramwaj z osiedla - i nic już nie jest tak.

Verse

Siedemnastka - numer wypalony w mojej pamięci jak stary neon,

dziś przystanek zarośnięty, tabliczka rdzą zjedzona.

Wciąż noszę bilet w portfelu, choć atrament dawno zbladł,

licznik lat wybija godziny, których nikt już nie liczy.

Pre-Chorus

Czy zdążę, zanim silnik ruszy,

czy krzyk mój dotrze przez to szkło?

Motorniczy patrzy na zegarek,

mówi cicho: już czas, już czas.

Chorus

Ostatni tramwaj z osiedla odjeżdża beze mnie,

szyny śpiewają cicho, że to już nie te dni.

Zostaje peron pusty i zapach twoich rąk,

ostatni tramwaj z osiedla - i nic już nie jest tak.

Bridge

Może na innej pętli

stoisz i czekasz tak jak ja,

dwoje ludzi, dwa perony,

jedna szyna nas nie złączy już.

Zamknięte drzwi to całe życie,

podzielone na przystanki bez powrotu.

Chorus

Ostatni tramwaj z osiedla odjeżdża beze mnie,

szyny śpiewają cicho, że to już nie te dni.

Zostaje peron pusty i zapach twoich rąk,

ostatni tramwaj z osiedla - i nic już nie jest tak.