Wiatr przyniósł znów tamten zapach (वर्ज़न 4)

Verse 1

Wiatr przyniósł znów tamten zapach

Na starym ganku siadł na chwilę

W słoiku miód, na stole chleb

I twoje dłonie, tak spokojne i ciche

Cicha jak krople letniego deszczu

Tak w mojej głowie wracaś ty

W trzasku podłogi, w skrzypnięciu drzwi

W tym małym domu, co pamięta dni

Chorus

Wiatr przyniósł znów tamten zapach

I serce zna go od lat

I choć czas biegnie bez ustanku

To wraca tu, jak dawny ślad

To, co najcichsze, brzmi we mnie najgłośniej

Najprościej mówi mi: wróć

Wiatr przyniósł znów tamten zapach

I nie chce już odejść stąd

Verse 2

Za płotem trawa kładzie się nisko

Jakby słuchała naszych słów

A w polu kurz, a w polu śmiech

I stary płaszcz na oparciu krzeseł

Nie trzeba wiele, żeby pamiętać

Wystarczy kubek, cień i stół

Wystarczy ślad po twoim kroku

Żeby znów wiedzieć, gdzie jest dom

Chorus

Wiatr przyniósł znów tamten zapach

I serce zna go od lat

I choć czas biegnie bez ustanku

To wraca tu, jak dawny ślad

To, co najcichsze, brzmi we mnie najgłośniej

Najprościej mówi mi: wróć

Wiatr przyniósł znów tamten zapach

I nie chce już odejść stąd

Bridge

Nie gonię już za wielkim światem

Gdy w garści mam ten prosty dzień

Bo w ciszy rośnie coś prawdziwe

I zostaje, kiedy gaśnie cień

Chorus

Wiatr przyniósł znów tamten zapach

I serce zna go od lat

I choć czas biegnie bez ustanku

To wraca tu, jak dawny ślad

To, co najcichsze, brzmi we mnie najgłośniej

Najprościej mówi mi: wróć

Wiatr przyniósł znów tamten zapach

I nie chce już odejść stąd