Ostatni autobus z Nowej Huty (वर्ज़न 2)

Verse

Wpół do jedenastej, hala jeszcze dyszy,

para z ust jak dym, co po zmianie cichnie.

Przystanek szósty, neon "Nocna" pisze,

w szybie autobusu paruje twoje imię.

Bilet dwutygodniowy, zgięty w kieszeni płaszcza,

rękawiczka zimna wciąż leży na fotelu.

Kierowca ten sam, dwadzieścia lat już straszy,

licznik kilometrów kręci się bez celu.

Pre-Chorus

Czy pamiętasz numer tego kursu,

sto pięćdziesiąt dwa, ostatni z hali?

Czy ktoś jeszcze czeka na przystanku pustym,

odkąd stąd wszyscy się wykruszyli?

Chorus

Ostatni autobus z Nowej Huty jedzie sam,

stoi tylko cień na mokrym oknie tam.

Ja wiozę pustkę tam, gdzie kiedyś byłaś ty,

ostatni autobus z Nowej Huty - to moje życie.

Verse

Kierownik zmiany krzyczał: "jutro szósta rano",

kolejka przy bramie długa jak ta trasa.

Zima za zimą, to samo, niezmienne,

tylko twarze w oknach coraz bardziej senne.

Ktoś zostawił bilet z tysiąc dziewięćset roku,

w portfelu trzymam go jak starą fotografię.

Popiół z papierosa spada mi do kroku,

autobus skrzypi, jakby płakał po nas obu.

Pre-Chorus

Czy pamiętasz numer tego kursu,

sto pięćdziesiąt dwa, ostatni z hali?

Czy ktoś jeszcze czeka na przystanku pustym,

odkąd stąd wszyscy się wykruszyli?

Chorus

Ostatni autobus z Nowej Huty jedzie sam,

stoi tylko cień na mokrym oknie tam.

Ja wiozę pustkę tam, gdzie kiedyś byłaś ty,

ostatni autobus z Nowej Huty - to moje życie.

Bridge

Dziś wysiadłem tam, gdzie ty wysiadłaś wtedy,

przystanek siódmy, tabliczka już zardzewiała.

Nikt nie czeka, nikt nie pyta, gdzie jedziesz,

a ja stoję tam, gdzie miłość się zatrzymała.

Chorus

Ostatni autobus z Nowej Huty jedzie sam,

stoi tylko cień na mokrym oknie tam.

Ja wiozę pustkę tam, gdzie kiedyś byłaś ty,

ostatni autobus z Nowej Huty - to moje życie.