Lekcja o zmierzchu (वर्ज़न 2)

Verse 1

Dziś jest marny dzień w tym starym mieście

Pusty tramwaj na linii numer pięć, odbija się w szybie myśli

Na rogach krzyżują się dym i półmrok, nikt nie szuka mnie tam

Ktoś zapalił papierosa, smutek spala się w tłumie

Moje stopy przy murze, ja patrzę na ten wschód

Ostatni promień opuszcza dach, odbija się u nog.

Pre-Chorus

Zapukałem do niego kilka razy

Trwa chwilka ciszy w moim wnętrzu

Na końcu tęcza się zgasza

Chorus

Szedłem przez noc, aż dotarłam do zmierzchu

Siedzę tu, kiedy dnia więcej nie ma

Nogi oszołomione, twarz blada na chuchle

Nie wiem jak wrócic, ale mówię sobie: żyję

Verse 2

Miejska fontanna śpiewa głośnym tonem w kieszeni

Zapalona lalka dymu, odbija się na oknie

Wyszedł siedemnasty, ludzie znikań tam

Ja jeszcze trzymam ten moment, w kieszeni nie ma już czasu

Nad starym kinem śpiący człowiek śpiewa swoje piosenkę o przyszłości

Gdzie ja była kiedy on śni mój żywy wieczór?

Pre-Chorus

Zapukałem do niego kilka razy

Trwa chwilka ciszy w moim wnętrzu

Na końcu tęcza się zgasza

Chorus

Szedłem przez noc, aż dotarłam do zmierzchu

Siedzę tu, kiedy dnia więcej nie ma

Nogi oszołomione, twarz blada na chuchle

Nie wiem jak wrócic, ale mówię sobie: żyję

Bridge

Tylko szelest drzew i krok moich stopni

Nic poza mną, nic mi nie powiedziałeś

Sama zeszłam w dół, sama na górę łańcucha

To znaczy, że ja bym mogła iść dalej o kilka mil

Chorus

Szedłem przez noc, aż dotarłam do zmierzchu

Siedzę tu, kiedy dnia więcej nie ma

Nogi oszołomione, twarz blada na chuchle

Nie wiem jak wrócic, ale mówię sobie: żyję