Żetony na Miłość (Głuchy telefon) (version 2)

Intro

(Distant, mechanical dial-up rotary clicks and the rhythmic busy signal: "beep... beep... beep...")

Verse 1

Stoję w żółtej, blaszanej budce na samym skraju naszego osiedla

Wiatr targa nieszczelne drzwi, a deszcz miarowo bije w brudny dach

W zmarzniętej dłoni mocno ściskam dwa mosiężne żetony typu „A”

Cały mój majątek, by usłyszeć Twój głos i odpędzić ten nocny strach

Kręcę tarczą starego aparatu, palec ześlizguje się po zimnej stali

Wrzucam metal, słyszę głośny, ciężki zatrzask na dnie maszyny

„Halo? Czy to Ty?” – krzyczę przez szum i trzaski zardzewiałych kabli

Zanim połączenie przerwie czas... i ten chłód osiedlowej głębiny

Pre-Chorus

Łącze bliźniacze z sąsiadem znów milczy, blokuje naszą kruchą nić

A my w tej budce na mrozie musieliśmy uczyć się kochać i żyć

Chorus

Ooo, rdzawy blues z zimnej budki telefonicznej!

Gdzie słowa ważyły więcej niż w poezji klasycznej

Gdy sekundy uciekały wraz z opadającym w dół żetonem

A człowiek dzielił się sercem pod tym ciemnym, mokrym skłonem

Mieliśmy tak niewiele, krótki sygnał i głośny, metaliczny trzask...

Dlaczego dziś w bezprzewodowym świecie tak łatwo gubimy nas?

Verse 2

Mój wujek wspominał, że gdy urodził się jego pierworodny syn

Biegł nocą boso przez zaspy do jedynego automatu, co działał w mgle

Stała tam kolejka zmarzniętych ludzi, nikt go nie przepuścił na przód

Bo każdy miał kogoś, do kogo chciał wykrzyczeć swoje „kocham cię”

Dziś nosimy w kieszeniach cały świat, dzwonimy bez limitu i barier

Wysyłamy puste słowa, obrazki, nie czując już żadnego drżenia rąk

Zniknęła tamta świętość czekania na jedną, jedyną, ważną rozmowę

I ten głęboki, ciepły uśmiech, gdy w końcu odezwał się domowy dzwonek

Chorus

Ooo, rdzawy blues z zimnej budki telefonicznej!

Gdzie słowa ważyły więcej niż w poezji klasycznej

Gdy sekundy uciekały wraz z opadającym w dół żetonem

A człowiek dzielił się sercem pod tym ciemnym, mokrym skłonem

Mieliśmy tak niewiele, krótki sygnał i głośny, metaliczny trzask...

Dlaczego dziś w bezprzewodowym świecie tak łatwo gubimy nas?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

Bridge

Żeton wpada do środka...

Zostały mi sekundy, zanim linia umrze na dobre.

„Słyszysz mnie?” – pytam, ale w słuchawce słyszę już tylko szum.

Głuchy telefon...

I pusta ulica w rannym mroku.

Outro

Ostatni żeton przepadł.

Słuchawka wisi na zerwanym sznurze.

Budka pusta i ciemna.

Został tylko ten rdzawy blues...

I głucha cisza.

End