Stara Budka Telefoniczna

Intro

(A public phone receiver being lifted)

(A coin drops inside: "klik...")

(A distant tram bell and footsteps on wet pavement)

Verse 1

Na rogu ulicy stała czerwona budka,

Z szybami pełnymi śladów deszczu.

Mały kawałek świata zamknięty w szkle,

Gdzie ludzie zostawiali swoje głosy.

Pamiętam zimne metalowe słuchawki,

Monety trzymane mocno w dłoni.

Kilka sekund przed pierwszym sygnałem,

Serce biło szybciej niż zwykle.

Dzwoniłem do domu po długim dniu,

Żeby usłyszeć znajomy głos.

Jedno "wszystko dobrze?" po drugiej stronie,

Potrafiło zmienić cały wieczór.

Pre-Chorus

Nie było wiadomości...

Nie było ekranów...

Było tylko czekanie...

Na czyjś głos.

Chorus

(Full emotional blues-rock)

Ooo... stara budka telefoniczna...

Ile słów ukryłaś w swoich ścianach.

Ile tęsknot, ile marzeń,

Ile ludzkich historii.

Nie miałaś internetu...

Nie miałaś kolorów...

Ale łączyłaś ludzi,

Którzy byli daleko.

Verse 2

(Music strips down, intimate baritone)

Stał tam chłopak przed wojskiem,

Żegnając się z ukochaną.

Stała kobieta czekająca na wiadomość,

Która miała odmienić jej życie.

Ktoś mówił "wrócę niedługo",

Ktoś szeptał "kocham cię".

Ktoś przepraszał po latach ciszy,

A ktoś pierwszy raz mówił prawdę.

Dzisiaj można zadzwonić wszędzie,

W każdej chwili, bez żadnych granic.

Ale czasem myślę, że tamte rozmowy,

Miały większą wartość niż dzisiejsze słowa.

Chorus

Ooo... stara budka telefoniczna...

Jeszcze stoi gdzieś w mojej pamięci.

Pod jej dachem z deszczu i szkła,

Ludzie byli naprawdę blisko.

Nie tęsknię za monetami...

Nie tęsknię za starymi ulicami...

Tęsknię za chwilą,

Gdy jeden telefon znaczył wszystko.

Guitar Solo

(Harmonica like a distant city memory)

Bridge

(Only rain and phone signal tone)

Sygnał...

Pierwszy dzwonek...

Drugi...

I cisza przed słowami.

"To ja..."

Dwa słowa...

A cały świat wracał na miejsce.

Outro

(The receiver slowly hangs up)

Budka zniknęła z ulicy...

Telefon milczy...

Ale gdzieś w deszczu...

Nadal słychać...

Czyjś głos.