Wild Ivory (έκδοση 2)

Verse

Świetlica przy hucie, klawisze grają fałszem,

pianino "Zorza", rocznik pięćdziesiąty ósmy.

Kość słoniowa z klawiszy dawno pożółkła jak zęby,

a pani od muzyki uczy nas gam bez potrzeby.

Sala numer dwanaście, kaloryfer chrobocze,

klawisz czterdziesty trzeci milczy, choć bije mocno.

Kierownik świetlicy zamyka okno na klucz,

a ja gram po ciemku, byle nie zbudzić już nikogo z nas.

Pre-Chorus

Ile dźwięków trzeba, żeby coś tu ożyło?

Ile palców trzeba, żeby serce nie zastygło?

Gram fałszywie, ale gram, bo to jedyne, co mam,

zanim zamkną drzwi na noc i zgasi się plan.

Chorus

Dzika kość słoniowa, żółta jak wspomnienie,

dzika kość słoniowa gra, choć fałszywie brzmi.

Dzika kość słoniowa - tak kochałem to milczenie,

tylko w rękach dziecka, nigdy naprawdę swej.

Verse

Dziś świetlica zamknięta, na drzwiach kartka blada,

"remont od poniedziałku" - to już piąty rok tak gada.

Pianino wywieźli, mówią, na złom albo na targ,

a ja stoję pod oknem, jakby wciąż tam był mój ślad.

Sąsiad mówi: sprzedali klawisze na guziki,

kość słoniowa wróciła tam, skąd wzięła swe imię.

Ja pamiętam ten dźwięk, choć fałszywy i chudy,

jak głos matki z kuchni, gdy wołała mnie do budy.

Pre-Chorus

Ile lat trzeba, żeby coś tu przeminęło?

Ile rąk trzeba, żeby serce nie skostniało?

Gram w powietrzu palcami, choć klawiszy tu brak,

zanim zgasną wspomnienia jak w oknie zły znak.

Chorus

Dzika kość słoniowa, żółta jak wspomnienie,

dzika kość słoniowa gra, choć fałszywie brzmi.

Dzika kość słoniowa - tak kochałem to milczenie,

tylko w rękach dziecka, nigdy naprawdę swej.

Bridge

Znalazłem jeden klawisz w kieszeni starej kurtki,

kość słoniowa, mała, jak ząb mleczny, jak żart głupi.

Trzymam go w dłoni, nie gra, ale wciąż coś znaczy -

że kiedyś tu grałem, choć nikt tego już nie zobaczy.

Chorus

Dzika kość słoniowa, żółta jak wspomnienie,

dzika kość słoniowa gra, choć fałszywie brzmi.

Dzika kość słoniowa - tak kochałem to milczenie,

tylko w rękach dziecka, nigdy naprawdę swej.