Lista Społeczna (Zeszyt w kratkę)（版本 2）

Intro

(A pen scratching on paper, pages of an old notebook turning)

(A melancholic, weeping harmonica starts, mimicking a tired sigh)

Verse 1

Trzecia doba pod sklepem meblowym, deszcz miarowo bije w bruk

W ręku trzymam zmięty zeszyt w kratkę – naszą świętą księgę obietnic

Pani Maria z parteru poszła właśnie zmienić męża na dyżurze

A pan Janek z trzeciego piętra parzy czarną Inka w termosie bez dna

Zapisuję kolejne nazwisko, sprawdzam obecność co cztery godziny

Kto nie przyjdzie na wezwanie, ten wypada – taki twardy kolejki jest kod

Stoimy tu po kawałek normalności, po meblościankę na wysoki połysk

Upokorzeni przez system, lecz zjednoczeni przez ten wspólny chłód

Pre-Chorus

Długopis od mrozu nie chce już pisać na wilgotnym papierze

A my wciąż stoimy... i nikt z nas już w te obietnice nie wierzy

Chorus

Ooo, rdzawy blues z naszej społecznej listy!

Gdzie każdy z nas był numerem, ale sercem był czysty

Gdzie nocą, pod pustą witryną, rozmawialiśmy o wolnym świecie

Sącząc herbatę z plastiku w tym szarym, betonowym powiecie

Mieliśmy tylko ten zeszyt i wiarę, że nadejdzie lepszy czas...

Dlaczego ta kolejka do szczęścia wciąż trzyma nas?

Verse 2

Moja matka wspominała, że tak właśnie ustał ich pierwszy żal

Gdy z obcymi ludźmi na krawężniku dzielili suchy chleb i chęć

Człowiek dla człowieka stawał się bratem w tej walce o pralkę

Choć rano pod drzwiami sklepu znów rósł ten nerwowy wstręt

Dziś kupujesz wszystko jednym kliknięciem, bez czekania i słów

Szybko, pusto, bezdusznie, mijając sąsiada na schodach jak cień

Nikt już nie zapyta o imię, nikt nie pożyczy ognia w mroku

Zniknęła tamta solidarność, którą pisał nasz wspólny, rdzawy dzień

Chorus

Ooo, rdzawy blues z naszej społecznej listy!

Gdzie każdy z nas był numerem, ale sercem był czysty

Gdzie nocą, pod pustą witryną, rozmawialiśmy o wolnym świecie

Sącząc herbatę z plastiku w tym szarym, betonowym powiecie

Mieliśmy tylko ten zeszyt i wiarę, że nadejdzie lepszy czas...

Dlaczego ta kolejka do szczęścia wciąż trzyma nas?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

Bridge

„Numer osiemdziesiąt cztery!” – woła kierownik kolejki przez mgłę.

Otwierają się ciężkie, żelazne drzwi magazynu.

Zeszyt zostaje zamknięty...

Ale te twarze ze mną zostaną.

Outro

Kolejka się rozeszła.

Zeszyt w kratkę leży w błocie.

Zostały puste pudełka po pralkach.

I ten rdzawy blues...

W moim sercu.

End