Verse
Osiedle trzecie, klatka szósta, latarnia mruga jak zapałka,
radio "Bałtyk" gra przez okno, antena skrzypi jak gałązka.
Pan Henryk w kapciach, pani Zosia w chustce z frędzlą,
liczą kroki po betonie, jakby tańczyli w sali z lustrem.
Dzieciaki siedzą na balkonach, licząc pary jak na mecie,
ktoś zapalił świeczkę w słoiku, cień tańczy po fasadzie.
Wiatr od komina niesie zapach smaru i kapusty,
a ja w oknie, ósme piętro, patrzę, jak stygnie ulica.
Pre-Chorus
Czy pamiętasz krok, czy zapomniał go beton?
Ile jeszcze wieczorów, zanim zgasną wszystkie okna?
Czy to walc, czy tylko echo starej płyty,
co się kręci, kręci, choć igła już zdarta?
Chorus
Wieczorny walc na blokowisku, dwa kroki w lewo, cień na murze,
wieczorny walc na blokowisku, tańczą wszyscy, choć nikt nie umie już.
Wieczorny walc na blokowisku, światło gaśnie, radio milknie,
a my wciąż kręcimy się w kółko, jakby czas stał w miejscu.
Verse
Dziś klatka szósta pusta, radio "Bałtyk" w piwnicy,
antena złamana, głos zamarzł w tranzystorze.
Pani Zosia już nie schodzi, pan Henryk gdzieś na cmentarzu,
a ja uczę syna kroku, choć muzyki nie ma wcale.
Liczę takty z pamięci, jeden, dwa, trzy, cztery,
beton pod stopami zimny jak stara moneta.
Latarnia mruga rzadziej, żarówka ledwo dyszy,
ale ja wciąż słyszę walca, choć osiedle już nie słyszy.
Pre-Chorus
Czy starczy sił, by kręcić się bez płyty?
Czy taniec przetrwa dłużej niż te mury?
Czy ktoś zapamięta krok, gdy zgasną wszystkie lampy,
czy zostanie tylko echo, cień w pustej klatce?
Chorus
Wieczorny walc na blokowisku, dwa kroki w lewo, cień na murze,
wieczorny walc na blokowisku, tańczą wszyscy, choć nikt nie umie już.
Wieczorny walc na blokowisku, światło gaśnie, radio milknie,
a my wciąż kręcimy się w kółko, jakby czas stał w miejscu.
Bridge
Syn pyta: "tato, po co kroki, skoro nikt już nie gra?"
Mówię mu: "bo pamięć tańczy, nawet gdy muzyka zna,
że jej nie ma, że jej nie ma, tylko my i beton stary" -
i kręcimy się we dwóch, jak ojciec z matką, wieczorami.
Chorus
Wieczorny walc na blokowisku, dwa kroki w lewo, cień na murze,
wieczorny walc na blokowisku, tańczą wszyscy, choć nikt nie umie już.
Wieczorny walc na blokowisku, światło gaśnie, radio milknie,
a my wciąż kręcimy się w kółko, jakby czas stał w miejscu.
