Ojciec Nigdy Nie Nosił Peleryny (Version 2)

Intro - spoken, cassette hiss, rain, distant factory siren

Mój ojciec...

Nigdy nie był bohaterem z filmów.

Po prostu...

Codziennie wracał do domu.

Dopiero po latach zrozumiałem,

że to było największe bohaterstwo.

Verse 1

Budzik dzwonił, zanim wstało słońce.

Mama zapalała światło w kuchni.

Herbata parowała w szklankach,

A za oknem spało całe osiedle.

Ojciec wiązał zużyte buty.

Brał do ręki metalową śniadaniówkę.

Całował mamę w czoło.

Mnie gładził po włosach.

I wychodził...

Zarabiać na nasze jutro.

Pre-Chorus - harmonica

Nigdy nie narzekał.

Nigdy nie liczył godzin.

Nosił na plecach

cały świat,

żeby mnie było lżej.

Chorus - emotional, full band

Ojciec nigdy nie nosił peleryny...

Nosił roboczą kurtkę.

Nie ratował świata.

Ratował nas.

Nie zostawił po sobie fortuny.

Zostawił uczciwe ręce.

I dzisiaj wiem...

To było więcej

niż wszystkie pieniądze świata.

Verse 2

Mama cerowała moje spodnie,

Jakby zszywała całe dzieciństwo.

Zawsze mówiła:

"Jeszcze się przydadzą."

Na stole leżał świeży chleb,

Pokrojony na równe kromki.

Nikt nie pytał,

czy jest szczęśliwy.

Po prostu...

Byliśmy razem.

Wieczorami całe osiedle pachniało zupą,

Przez otwarte okna płynęły rozmowy.

Każde mieszkanie miało swoje troski.

Każde miało też swoje serce.

Bridge - half spoken, accordion, harmonica

Dzisiaj...

Mam większy telewizor.

Większy samochód.

Większe mieszkanie.

Ale kiedy wracam wieczorem...

Nikt już nie pyta:

"Synku...

Zjesz z nami kolację?"

Final Chorus - choir, orchestra, guitar solo

Ojciec nigdy nie nosił peleryny...

A mama nie była królową.

A jednak...

Dali mi królestwo.

Z kilku metrów kwadratowych.

Z kromki chleba.

Z jednego stołu.

I jeśli istnieje bogactwo...

To ja byłem

najbogatszym dzieckiem na świecie.

Outro - harmonica, rain, old clock ticking

Mieszkanie dawno sprzedane...

Rodziców już nie ma...

Ale kiedy zamykam oczy...

Znów słyszę...

"Synku...

Kolacja gotowa..."