Szum Łożysk (Asfaltowy bolid) (версия 2)

Intro

(Sounds of children laughing, distant barking dog on an estate)

(The loud, harsh, metallic clatter of steel bearings rolling fast on uneven asphalt)

(A wild, crying blues harmonica starts, mimicking a fast, dusty downhill ride)

Verse 1

Dwie surowe deski zbite ze śmietnika, kawałek grubego sznurka

I cztery rdzave łożyska, wyproszone u tokarza za flaszkę lub uśmiech

To był nasz bolid, nasza rakieta, nasz jedyny klucz do chwały

Gdy zjeżdżaliśmy z górki przy garażach, czując się jak królowie bieli i chmur

Nogi oparte na ruchomej desce, dłonie mocno zacisnięte na sznurze

Metaliczny, piekielny hałas łożysk budził całe to uśpione osiedle

Ludzie wyglądali przez okna z wielkich, betonowych klatek

Krzycząc za nami, a my pędziliśmy przed siebie, ignorując każdą z tych pętli

Pre-Chorus

Obdarte kolana, krew zmieszana z pyłem i gęstym, czarnym smarem

Byliśmy wolni... i nikt z nas nie mierzył tego czasu żadnym zegarem

Chorus

Ooo, rdzawy blues z wózka na stalowych łożyskach!

Gdzie wiatr smagał twarze, a wolność była tak bliska

Bez hamulców, bez strachu, prosto w dół po szarym asfalcie

Gdzie jedyną osłoną był stary sweter i serce w ciągłej walce

Mieliśmy tak niewiele, cztery kółka ze stali i wiatr we włosach...

Dlaczego dziś tak trudno usłyszeć tamtą radość w naszych głosach?

Verse 2

Mój sąsiad z bloku wspominał niedawno, ze łzą ukrytą pod powieką

Jak nocami smarowaliśmy te kulki, by rano jechać jeszcze szybciej i dalej

Wierzyliśmy, że ten szum stali niesie nas prosto do wielkiego świata

Gdzie nie ma kolejek, kartek na mięso i tych wiecznych, dorosłych żali

Dziś dzieciaki mają drogie tablety, ciche rowery i plastikowe kaski

Wszystko jest bezpieczne, gumowe, ogrodzone i zaplanowane od A do Zet

A ja tęsknię za tamtym rdzawym hałasem, co darł ciszę na kawałki

Gdy życie miało smak kurzu, wolności i najprostszych, szalonych wet

Chorus

Ooo, rdzawy blues z wózka na stalowych łożyskach!

Gdzie wiatr smagał twarze, a wolność była tak bliska

Bez hamulców, bez strachu, prosto w dół po szarym asfalcie

Gdzie jedyną osłoną był stary sweter i serce w ciągłej walce

Mieliśmy tak niewiele, cztery kółka ze stali i wiatr we włosach...

Dlaczego dziś tak trudno usłyszeć tamtą radość w naszych głosach?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

(Harmonica mimicking the rising, grinding roar of steel bearings on concrete)

Bridge

Wózek w końcu uderza w krawężnik...

Deska pęka na pół, łożysko ze świstem ucieka w trawę.

Słońce zachodzi nad blokami, mama woła na kolację z balkonu.

Zostawiamy ten wrak...

Wierząc, że jutro zbudujemy nowy.

Outro

Zardzewiała stal.

Ślad na asfalcie.

Dzieciństwo ukryte w kurzu.

Został tylko ten rdzawy blues...

I ten szum w uszach.

End