Klucz Pod Wycieraczką (Version 2)

Intro - spoken, cassette hiss, apartment ambience, distant factory whistle

Są mieszkania...

które zostają zamknięte na zawsze.

Ale kiedy otwierasz je po latach...

czas siada z tobą przy stole.

Verse 1

Klucz wciąż leżał pod wycieraczką,

Choć od miesięcy nikt tu nie wszedł.

Drzwi zaskrzypiały tak jak kiedyś,

Jakby mówiły:

"Długo cię nie było."

Na wieszaku wisiał stary płaszcz ojca,

Jeszcze pachniał deszczem i stalą.

Obok beret mamy,

I zegar,

Który zatrzymał się bez pożegnania.

Na stole cerata z małymi różami,

Kubek z pękniętym uchem i chlebak.

Nagle zrozumiałem,

Że całe dzieciństwo

Zmieszkało w kilku przedmiotach.

Pre-Chorus - crying harmonica

Nie płakałem...

Dopóki nie usłyszałem ciszy.

Bo cisza

ma czasem głos

najbliższych.

Chorus - emotional, huge guitars

Mamo...

Jeszcze raz zawołaj mnie na kolację.

Powiedz,

że zupa stygnie na stole.

Tato...

Jeszcze raz wróć z drugiej zmiany.

Usiądź naprzeciwko

i nic nie mów.

Bo dzisiaj oddałbym wszystko,

żeby jeszcze raz

być dzieckiem

w tamtym małym mieszkaniu.

Verse 2

Na półce stał magnetofon Kasprzak,

Kaseta przewinięta ołówkiem.

Obok zeszyt z numerami telefonów,

Do ludzi,

których już nie ma.

Za oknem ten sam blok,

Tylko dzieci ciszej biegają.

Nie ma trzepaka,

Nie ma starej ławki,

A gołębie siadają

na nowych balkonach.

Fabryczny gwizdek zabrzmiał gdzieś daleko.

Przez chwilę zamknąłem oczy.

I znowu miałem osiem lat.

Bridge - half spoken, accordion and harmonica

Najbardziej boli nie to,

że rodzice odchodzą.

Najbardziej boli,

że pewnego dnia

po raz ostatni

wychodzisz z rodzinnego domu...

i nie wiesz,

że to był ostatni raz.

Final Chorus - cinematic, choir, slow guitar solo

Mamo...

Świat jest większy,

niż wtedy marzyliśmy.

Ale żadne miejsce

nie było tak bezpieczne

jak twoja kuchnia.

Tato...

Dzisiaj rozumiem

dlaczego tak mało mówiłeś.

Całe życie

krzyczałeś pracą.

A ja...

Usłyszałem to dopiero po latach.

Outro - harmonica, rain, key placed on table

Zamknąłem drzwi.

Klucz zostawiłem pod wycieraczką...

Może pamięć

jeszcze kiedyś

będzie chciała wrócić.