Schody, Które Pamiętają (Version 2)

Intro – spoken, old cassette hiss, rain dripping from gutters, distant railway

Są miejsca,

które nie mają adresu.

Mieszkają w człowieku.

Jedne schody...

Jedne drzwi...

Jeden zapach...

I całe życie wraca.

---

Verse 1

Na klatce schodowej pachniało deszczem,

Mokrą kurtką i obiadem z domu.

Każdy stopień znał nasze kroki,

Każdy sąsiad znał nasze imię.

Pod siódmym piętrem mieszkała pani,

Która zawsze dawała cukier.

Pan z dołu naprawiał stare radia,

Choć sam miał w domu ciszę.

Na ścianach wisiały stare gazety,

Pod nimi rowery dzieci.

A my wierzyliśmy wtedy,

Że ten świat będzie trwał na zawsze.

---

Pre-Chorus – crying harmonica, guitar slowly rising

Nikt nam nie powiedział...

Że pewnego dnia

będziemy wracać

tylko pamięcią.

---

Chorus – emotional raspy baritone

Te schody pamiętają mnie...

Małego chłopaka z podartymi spodniami.

Pamiętają głos mojej mamy,

Która wołała:

"Wracaj do domu."

Pamiętają ojca po pracy,

Ciężkie buty przy drzwiach.

Pamiętają czasy,

Których już nie ma...

Ale które

wciąż są we mnie.

---

Verse 2

Na podwórku stał stary trzepak,

Królestwo kilku małych serc.

Tam uczyliśmy się przyjaźni,

Tam pierwszy raz bolał świat.

Pierwszy list schowany w kieszeni,

Pierwsza łza po cichu w nocy.

Pierwsza gitara zrobiona z marzeń,

Pierwsze słowa:

"Jeszcze zobaczysz."

Wieczorem światła w blokach,

Jak tysiące małych gwiazd.

Każda rodzina miała swoje życie,

Każda miała swój własny skarb.

---

Bridge – half spoken, accordion, harmonica

Dzisiaj te schody są inne.

Nowa farba.

Nowe drzwi.

Ale czasami...

Kiedy nikt nie patrzy...

Słyszę jeszcze kroki ojca.

I głos mamy.

---

Final Chorus – cinematic orchestra, choir, distorted guitar

Te schody pamiętają mnie...

Choć ja sam już ledwo pamiętam tamte dni.

Pamiętają śmiech za ścianą,

Pamiętają światło w kuchni.

Można sprzedać mieszkanie.

Można zmienić miasto.

Ale nie można sprzedać miejsca,

gdzie pierwszy raz

człowiek poczuł,

że jest u siebie.

---

Outro – harmonica solo, rain, distant train leaving

Ostatni stopień...

Ostatnie drzwi...

A jednak...

Wciąż wracam.