Oranżada z Palca (Słodka zielona budka)

Intro

(A coin falling onto a wooden counter, paper bag rustling)

Verse 1

Zielona budka z dykty stała tuż przy starym przystanku tramwajowym

Wokół niej pachniało smażonymi goframi i słodką, ciepłą watą

Przez cały dzień przetrząsaliśmy piach pod osiedlowym trzepakiem

Szukając zgubionych aluminiowych groszy, co były dla nas zapłatą

Gdy w końcu uzbierało się te kilka skromnych, rdzawych monet

Biegliśmy co sił, by pani w białym czepku podała nam ten skarb

Kruchą, pustą w środku rurkę, którą maszyna z głośnym sykiem

Napełniała śnieżnobiałym, gęstym kremem – najlepszym z naszych barw

Pre-Chorus

A w kieszeni szeleściła jeszcze papierowa torebka oranżady w proszku

Którą lizaliśmy prosto z palca, bez pośpiechu i bez żadnego trosku

Chorus

Ooo, rdzawy blues z zielonej, małej budki!

Gdzie na moment znikały wszystkie nasze dziecięce smutki

Ten kwaśny proszek na języku, ten słodki, tani krem

Były jedynym słońcem, jakie znaliśmy pod tym szarym tłem

Mieliśmy tak niewiele, klejące palce i uśmiech od ucha do ucha...

Dlaczego dziś w tym dorosłym świecie nikt już tak pięknych bajek nie słucha?

Verse 2

Mój kumpel z ławki pamięta do dziś, jak pękła mu ta rurka na wietrze

Bita śmietana wylądowała na starym, wełnianym, szarym swetrze

Płakaliśmy ze śmiechu, wycierając ręce w chłodną, zieloną trawę

Wiedząc, że jutro znowu zaczniemy tę samą, wielką wyprawę

Dziś na każdym rogu stoją modne, sterylne lodziarnie bez duszy

Wszystko jest eko, bez cukru, idealne, ułożone w rządku pod linijkę

Nikt już nie wie, jak smakuje radość kupiona za odnalezione grosze

I nikt już nie potrafi cieszyć się tak po prostu, odrzucając każdą złą nowinę

Chorus

Ooo, rdzawy blues z zielonej, małej budki!

Gdzie na moment znikały wszystkie nasze dziecięce smutki

Ten kwaśny proszek na języku, ten słodki, tani krem

Były jedynym słońcem, jakie znaliśmy pod tym szarym tłem

Mieliśmy tak niewiele, klejące palce i uśmiech od ucha do ucha...

Dlaczego dziś w tym dorosłym świecie nikt już tak pięknych bajek nie słucha?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends full of sun and memories)

(Harmonica and accordion join in, weaving a bright, almost childlike but tearful dialogue)

Bridge

Pani z budki przesuwa małą, drewnianą zasuwę...

„Koniec na dziś, dzieciaki, krem się skończył” – mówi zza szyby.

Wracamy powoli do domu, oblizując słodkie usta.

Zostawiając zieloną budkę...

W gasnącym świetle dnia.

Outro

Pusta torebka po proszku.

Smak truskawki na ustach.

Budka dawno zburzona.

Został tylko ten rdzawy blues...

I te słodkie wspomnienia.

End