Neonowy Sen o Fabryce II (버전 2)

Verse 1

Rusztowanie przy Alei Robotniczej, druga w nocy,

pędzlem kładę literę "F", farba pachnie jak z poczty.

Neon zimny w dłoniach, szkło jak stare okulary,

kierownik mówi: skończ do świtu, będą wielkie gary.

Trzydzieści osiem liter, każda swój ma cień,

licznik prądu cyka cicho, jakby liczył każdy dzień.

Sąsiad z dołu pyta: kiedy zapłonie napis twój?

Ja mówię: może jutro, może to mój ostatni bój.

Pre-Chorus

Czy zdążę skończyć, zanim zgasi mnie ten mróz?

Czy ktoś tu jeszcze czeka, aż zapłonie fabryczny wzór?

Liczę litery jak paciorki, jedna po drugiej w rząd,

byle ten napis żył, gdy inni już śpią gdzieś tam.

Chorus

To neonowy sen o fabryce, co nigdy się nie zaświeci,

wisi nad dachem cicho, jak wspomnienie mych dzieci.

To neonowy sen o fabryce, gasnący, zanim wstanie dzień,

maluję litery w ciemność, bo to jedyny mój cel.

Verse 2

Rok osiemdziesiąty siódmy, hala już bez ludzi,

tylko ja i rusztowanie, i wiatr, co szyby studzi.

Litera "Y" spadła w błoto, nikt jej nie podniósł już,

kierownika nie ma, biuro puste, w drzwiach zardzewiały nóż.

Portiernia cicha, licznik prądu dawno stoi,

ja maluję ostatnią literę, choć nikt się nie boi,

że to na darmo, że to tylko farba i mój czas,

ale kończę robotę, bo to jedyny mój głos.

Pre-Chorus

Czy zdążę skończyć, zanim zgasi mnie ten mróz?

Czy ktoś tu jeszcze czeka, aż zapłonie fabryczny wzór?

Liczę litery jak paciorki, jedna po drugiej w rząd,

byle ten napis żył, gdy inni już śpią gdzieś tam.

Chorus

To neonowy sen o fabryce, co nigdy się nie zaświeci,

wisi nad dachem cicho, jak wspomnienie mych dzieci.

To neonowy sen o fabryce, gasnący, zanim wstanie dzień,

maluję litery w ciemność, bo to jedyny mój cel.

Bridge

Włączam bezpiecznik sam, nikt nie patrzy, nikt nie wie,

neon mruga raz i gaśnie, jak ostatni oddech we krwi.

Ale przez sekundę, jedną jedyną, fabryka żyje znów,

i to mi wystarcza, bym poszedł stąd bez słów.

Chorus

To neonowy sen o fabryce, co nigdy się nie zaświeci,

wisi nad dachem cicho, jak wspomnienie mych dzieci.

To neonowy sen o fabryce, gasnący