Na Klatce Nadal Pachnie Domem (버전 2)

Intro – spoken, cassette hiss, rain, distant factory whistle

Powiedzieli:

„Sprzedaj mieszkanie...

Po co ci ono?”

Nie odpowiedziałem.

Bo jak sprzedać miejsce,

w którym zostało całe dzieciństwo?

---

Verse 1

Schody skrzypiały dokładnie tak samo,

Jak wtedy, gdy miałem osiem lat.

Na poręczy wciąż była ta sama rysa,

Którą zrobiłem plastikowym autem.

Wyciągnąłem stary klucz z kieszeni.

Pasował...

Jakby czekał na mnie przez te wszystkie lata.

W mieszkaniu pachniało ciszą.

I czymś jeszcze...

Jakby mama

dopiero wyszła do sklepu.

---

Pre-Chorus – harmonica

Niektóre domy...

Nigdy nie pustoszeją.

Bo zostają w nich

głosy.

---

Chorus – emotional, powerful

Na klatce nadal pachnie domem.

Choć drzwi zamknięte od tylu lat.

Jeszcze słyszę:

„Wytrzyj buty...”

Jeszcze słyszę śmiech ojca

zza kuchennych drzwi.

Nie wracam po ściany.

Wracam...

Po ludzi.

---

Verse 2

Na stole leżały okulary taty,

Obok gazeta sprzed wielu miesięcy.

Nie miałem odwagi ich ruszyć,

Jakby za chwilę miał powiedzieć:

„Podaj herbatę.”

W kredensie stały szklanki z koszyczkami,

Te same, z których piłem jako dziecko.

Jedna była wyszczerbiona.

Mama nigdy jej nie wyrzuciła.

Mówiła:

„Jeszcze dobra.”

Tak samo mówiła

o ludziach.

---

Pre-Chorus – accordion, harmonica

Najpiękniejsze rzeczy...

Nigdy nie były nowe.

Były...

Nasze.

---

Chorus – bigger, choir enters

Na klatce nadal pachnie domem.

Choć nie otwiera już nikt.

Każdy schodek zna moje imię.

Każda ściana pamięta śmiech.

Jeśli istnieje miejsce,

do którego wraca dusza...

To chyba właśnie tutaj.

---

Bridge – half spoken

Nie tęsknię

za tamtymi czasami.

Tęsknię...

Za mamą,

która poprawiała mi szalik.

Za ojcem,

który milczał,

bo całe życie

kochał pracą.

Za chwilą,

gdy wszyscy byliśmy

po jednej stronie stołu.

---

Final Chorus – full orchestra, choir, soaring guitar

Na klatce nadal pachnie domem.

Choć dawno zmienił się świat.

Można odmalować ściany.

Można wymienić okna.

Ale nikt...

Nie odmaluje

dzieciństwa.

Bo dom

to nie beton.

Dom

to ludzie...

Którzy czekali,

aż wrócisz.

---

Outro – harmonica solo, rain, key turning in lock

Zamknąłem drzwi.

Powoli.

Jakby ktoś

po drugiej stronie...

Jeszcze powiedział:

„Uważaj na siebie, synku.”