Ostatni tramwaj na Ochocie (वर्ज़न 2)

Verse

Dwudziesta trzecia, szyby w parze mgły,

kasownik cyka, jakby liczył sny.

Siadasz przy oknie, płaszcz czerwony, mokry,

ja przy drzwiach stoję, bilet w ręku kruchy.

Zapach mokrej wełny, dym zza szyby drży,

kierowca w budce pali, patrzy w szynę, w cień.

Trzy przystanki dzielą mnie od twego progu,

liczę słupy górne, jakbym liczył Bogu.

Pre-Chorus

Czy powiem coś, nim zgasną światła w wozie?

Czy starczy czasu, zanim staniesz w progu?

Ostatni kurs, a we mnie cisza rośnie,

serce w rytmie kół, jak w starej piosence o nas.

Chorus

Ostatni tramwaj na Ochocie,

wiezie nas przez noc, co gaśnie w locie.

Milczę, ty wysiadasz, drzwi się zamykają,

ostatni tramwaj na Ochocie, znów nie mówię, że cię kocham.

Verse

Rok później trasa inna, słupy zdjęte, tor,

w miejscu twej ulicy stoi nowy dwór.

Kasownik w muzeum, bilet w mojej kieszeni,

zbutwiały jak nadzieja, co się nie zamienia w pieniądz.

Siadam na tym samym miejscu, choć innego mam,

patrzę w puste okno, gdzie kiedyś stał twój ślad.

Kierowca się zmienił, głos ma młodszy, obcy,

ja wciąż słyszę stukot, co wraca do mnie nocą.

Pre-Chorus

Czy pytasz się czasem, gdzie ten chłopak z drzwi?

Czy pamiętasz numer siedemnasty, ten sam tor, te dni?

Ostatni kurs, a we mnie cisza rośnie,

serce w rytmie kół, jak w starej piosence o