Światła bloku numer osiem (वर्ज़न 2)

Verse

Ojciec na dachu, kombinerki, kabel jak żyła krwi,

kręci anteną w prawo, aż złapie sygnał, nim ktoś się zdziwi.

Jedna antena zbiorcza, osiem pięter, jedna nić,

o dwudziestej pierwszej cały blok zaczyna żyć.

W oknach ten sam błękit, "Kaskada" grzeje szkło,

matka nastawia głośniej, bo spikera źle słychać.

Sąsiadka z czwartego pióro suszy przy kaloryferze,

a ja liczę okna, jak liczy się pacierze.

Pre-Chorus

Czy to sygnał nas łączy, czy tylko wspólny prąd?

Czy ktoś tam, za szybą, też czeka na ten sam błąd?

Liczę piętra jak klawisze zepsutego pianina,

jedna fala nas niesie,