Słyszę najciszej (वर्ज़न 2)

Verse 1

Wiatr przyniósł znów tamten zapach

z mokrych liści i starego mchu

na schodach stałaś tak spokojnie

jakby czas nie chciał cię już tknąć tu

W palcach trzymałaś ciepły kubek

i parę słów, co nie chciały brzmieć

a ja w tej ciszy, małej, wiernej

nagle umiałem znowu chcieć

Pre-Chorus

Bo świat krzyczał za oknem głośniej

i pędził, choć nie wiedział dokąd

a ty mówiłaś prawie szeptem

i miałaś w sobie cały pokój

Chorus

Słyszę najciszej

to, co zostaje

Słyszę najciszej

gdy wszystko mija

Słyszę najciszej

twoje wracanie

(to, co najciszej)

we mnie się kryje

Verse 2

Na stole leżał chleb i jabłka

i biały ślad po twojej dłoni

tak mało trzeba, by świat ocalić

czasem wystarczy nie uciec stąd

Pamiętam drzewa pod naszą drogą

jak długo znały nasz zwykły krok

ich prosta mowa, szelestna, czujna

uczyła serce, jak przejść przez mrok

Pre-Chorus

Bo to, co ciche, nie znika

tylko rośnie pod skórą powoli

i kiedy wszystko się rozprasza

ono zostaje, nic nie boli

Chorus

Słyszę najciszej

to, co zostaje

Słyszę najciszej

gdy wszystko mija

Słyszę najciszej

twoje wracanie

(to, co najciszej)

we mnie się kryje

Bridge

Nie chcę już wielkich, pustych słów

ani złotych znaków na niebie

wolę ten cień na twojej twarzy

i okruch światła na chlebie

Bo w tej prostocie, tak zwyczajnej

jest coś większego niż zachwyt sam

jakby ktoś cicho, bez pośpiechu

otwierał we mnie dom na dom

Final Chorus

Słyszę najciszej

to, co zostaje

Słyszę najciszej

gdy wszystko mija

Słyszę najciszej

twoje wracanie

(to, co najciszej)

we mnie się kryje

Słyszę najciszej

i już nie pytam

Słyszę najciszej

to mnie ocala

Słyszę najciszej

jak trwa ta chwila

(to, co najciszej)

mnie przytula