Miasto, Które Milczy (वर्ज़न 4)

Intro - spoken, old cassette hiss, distant thunder

Nie pamiętam,

kiedy to miasto przestało się uśmiechać...

Pamiętam tylko,

że deszcz pada tu od lat.

Verse 1

Na dworcu zostały niedopite rozmowy,

Pociągi odjechały bez naszych imion.

Każdy wyjazd miał być nowym początkiem,

Każdy powrót był tym samym peronem.

Latarnie świecą jak zmęczone oczy,

Patrzą, jak noc przykrywa kamienice.

W kieszeni kilka starych fotografii,

Na każdej ktoś, kogo już nie ma.

Pre-Chorus

Miasto mówi szeptem,

Którego nikt nie słucha.

Tylko wiatr

Powtarza jego historię.

Chorus - powerful, emotional

Nie pytaj mnie,

Dlaczego jeszcze wracam.

Bo serce nie zna

Żadnych rozkładów jazdy.

Choć wszystko wokół

Zmieniło swoje twarze,

Blues w tych ulicach

Nigdy nie zamilknie.

Verse 2

Stare zakłady zarosły ciszą,

Maszyny śnią o kolejnej zmianie.

Ktoś zamknął bramę na ciężką kłódkę,

Ale nie zamknął naszej pamięci.

Harmonijka niesie dym nad dachami,

Gitara tnie noc jak zimny wiatr.

Każdy akord pachnie mokrym betonem,

Każdy wers zostawia ślad.

Bridge - spoken over harmonica

Jeżeli kiedyś zgasną wszystkie światła...

Nie szukaj słońca.

Posłuchaj...

Miasto nadal będzie śpiewać.

Final Chorus - choir, distorted guitars

Nie pytaj mnie,

Dlaczego jeszcze wierzę.

Bo nawet popiół

Potrafi dać płomień.

Między betonem,

Deszczem i rdzą,

Jeszcze oddycha

Nasz stary dom.

Outro - harmonica fades into rain

Jeszcze jeden akord...

Jeszcze jedna noc...

I znowu będzie świt...

Nad tym samym miastem.