Kolejka po szczęście (वर्ज़न 2)

Verse

Numer trzynaście, napisany na dłoni,

tuszem, co spływa, gdy pada deszcz w kolejce.

Stoję od piątej, para z ust jak dym z komina,

przede mną ludzie, za mną cały blok.

Pre-Chorus

Kierownik w oknie liczy głowy,

mówi "być może" i zamyka kratę.

Czy to dziś przyjdzie, ten transport szczęścia?

Czy znowu powie: brak towaru, wracać jutro?

Chorus

Stoję w kolejce po szczęście,

z numerkiem w garści, jak bilet do nieba.

Stoję w kolejce po szczęście,

choć wiem, że dziś go znowu nie starczy dla mnie.

Verse

Pamiętam matkę z siatką pustą,

w niej tylko echo, że kiedyś coś było.

Ojciec mruczał, że kolejka to religia bloku,

że wiara stoi, choć nogi już nie chcą.

Pre-Chorus

Kierownik w oknie liczy głowy,

mówi "być może" i zamyka kratę.

Czy to dziś przyjdzie, ten transport szczęścia?

Czy znowu powie: brak towaru, wracać jutro?

Chorus

Stoję w kolejce po szczęście,

z numerkiem w garści, jak bilet do nieba.

Stoję w kolejce po szczęście,

choć wiem, że dziś go znowu nie starczy dla mnie.

Bridge

A może szczęście to nie towar w sklepie,

tylko ten numer, co trzymam w garści.

Może to stanie jest całym zyskiem,

i nikt mi tego nigdy nie odbierze.

Chorus

Stoję w kolejce po szczęście,

z numerkiem w garści, jak bilet do nieba.

Stoję w kolejce po szczęście,

choć wiem, że dziś go znowu nie starczy dla mnie.