Kolejka po szczęście II (वर्ज़न 3)

Verse

Piąta rano, blok liczy oddechy,

mama pisze na dłoni: czterdzieści siedem.

Mgła nad Jantarem, szron na płocie,

kolejka rośnie jak korzeń w błocie.

Pre-Chorus

Czy dziś przywiozą, czy znowu nic,

czy starczy dla nas, czy tylko dla nich?

Para z ust unosi się w górę,

jak małe modlitwy, co jeszcze się liczą.

Chorus

Stoimy w kolejce po szczęście,

z numerkiem wypisanym na ręce.

Nikt nie wie, kiedy przyjedzie,

ale każdy wierzy, że jeszcze.

Stoimy w kolejce po szczęście,

i to nas trzyma przy życiu.

Verse

Dziewczyna w czerwonym szaliku

trzyma miejsce dla ojca w kolejce.

Coś mówi, śmieje się cicho,

zapisuję jej numer w pamięci.

Sklep zamyka się bez dostawy,

ludzie wracają z pustymi rękami.

Ja wracam z jej imieniem w kieszeni,

choć nie wiem, czy jeszcze ją spotkam.

Pre-Chorus

Czy dziś przyjedzie, czy znowu nic,

czy los zapamięta nasze twarze?

Para z ust unosi się w górę,

jak stare modlitwy, co jeszcze się liczą.

Chorus

Stoimy w kolejce po szczęście,

z numerkiem wypisanym na ręce.

Nikt nie wie, kiedy przyjedzie,

ale każdy wierzy, że jeszcze.

Stoimy w kolejce po szczęście,

i to nas trzyma przy życiu.

Bridge

Jantar zamknięty, cegły zabite,

kolejki dawno rozeszły się w miasto.

Ale ja czasem tam wracam nocą

i wciąż tam stoję, choć nikt już nie czeka.

Może szczęście to nie dostawa,

to bycie razem, gdy zimno i ciemno.

Może to numer, co nigdy nie spadnie,

tylko wciąż trzyma nas blisko siebie.

Chorus

Stoimy w kolejce po szczęście,

z numerkiem wypisanym na ręce.

Nikt nie wie, kiedy przyjedzie,

ale każdy wierzy, że jeszcze.

Stoimy w kolejce po szczęście,

i to nas trzyma przy życiu.

Outro

Czterdzieści siedem, wciąż na dłoni,

blaknie, ale nie znika.