Ostatni tramwaj o północy (वर्ज़न 2)

Verse

Zajezdnia Wola, tabliczka: kurs ostatni,

kasownik zimny jak dłoń emeryta.

Dwadzieścia osiem lat na szynach dwunastki,

dziś kierownik czyta rozkaz, głos ma zmęczony.

Wsiadam sam, w kabinie pachnie smar i sierpień,

neon „Bar Wenus” mruga, jakby wiedział lepiej.

Ostatni bilet kasuję dla siebie,

pusty wagon jak kościół po niedzieli.

Pre-Chorus

Czy szyny pamiętają każdy mój zakręt?

Czy miasto zauważy, gdy zgaśnie ten ślad?

Trzynaście przystanków, każdy zna mnie z imienia,

a jutro rozkład jazdy wykreśli mnie z map.

Chorus

Ostatni tramwaj o północy jedzie sam,

przez pusty rynek, gdzie kiedyś stał tłum i ja tam.

Ostatni tramwaj o północy, dzwonek gra,

jak requiem dla ulic, które jeszcze zna.

Verse

Pamiętam kolejki po węgiel przy pętli,

matki z siatkami, w mrozie zziębnięci.

Dziś stoi tam market, szyld biało-niebieski,

a ja wciąż jadę tam, gdzie nikt już nie czeka.

Radio w kabinie łapie tylko trzaski,

jak stary modem, co szuka sygnału.

Manager z depotu mówi: koniec zmiany,

ja mówię do szyn: do zobaczenia jutro.

Pre-Chorus

Czy szyny pamiętają każdy mój zakręt?

Czy miasto zauważy, gdy zgaśnie ten ślad?

Trzynaście przystanków, każdy zna mnie z imienia,

a jutro rozkład jazd