Osobisty do Nikąd (έκδοση 2)

Intro

(Hypnotic rhythmic clack-clack of train wheels on tracks)

(Rain beating against double-paned train windows, distant crossing bell)

(A slow, crying blues harmonica mimicking a distant train whistle)

Verse 1

Półpusty przedział pachnie mokrym płaszczem i tytoniem

Żółte, mdłe światło chwieje się w takt bicia szyn

Naprzeciwko mnie jakiś człowiek chowa twarz w dłoniach

Może też ucieka, może też zostawił tam swój dym

Za oknem ciemność rozrywana tylko rzadkim blaskiem latarni

Małe stacyjki, na których nie wysiada już nikt

Zimna szyba chłodzi moje skronie, gdy myślę o Tobie

I o tym, jak łatwo było rozbić nasz wspólny świt

Pre-Chorus

Stukot kół odmierza drogę, której nie chce znać nikt

Uciekamy w tę noc... zanim dogoni nas świt

Chorus

Ooo, wieź mnie pociągu przez te puste pola!

Gdzie nie ma pytań o to, jaka nasza rola

Gdzie każdy z nas jest tylko cieniem bez imienia

Gubiącym w mroku nocy swoje niespełnienia

Mieliśmy ciepły dom, a wybraliśmy chłód...

I ten rdzawy na szynach, wieczny, cichy brud

Verse 2

Kierownik pociągu dziurkuje bilet ze smętnym uśmiechem

Jakby wiedział, że ten kurs nie ma prawa mieć celu

Pytam go o drogę, a on tylko macha ręką

Mówiąc: „Panie, takich zagubionych jedzie dzisiaj wielu”

Przecieram zaparowane szkło, szukam jakichś drogowskazów

Ale polska prowincja śpi już pod kołdrą z mgły

Tylko ten pociąg osobowy, powolny i zmęczony życiem

Toczy się przez moje najgorsze, niezamknięte sny

Chorus

Ooo, wieź mnie pociągu przez te puste pola!

Gdzie nie ma pytań o to, jaka nasza rola

Gdzie każdy z nas jest tylko cieniem bez imienia

Gubiącym w mroku nocy swoje niespełnienia

Mieliśmy ciepły dom, a wybraliśmy chłód...

I ten rdzawy na szynach, wieczny, cichy brud

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long notes mimicking the whistle of a train)

Bridge

Następna stacja...

Znów nie ma nazwy na tablicy.

Tylko jeden blady płomyk...

W oknie dróżnika kamienicy.

Outro

Bilet w jedną stronę.

Bez powrotu.

Bez żalu.

Został tylko ten stukot...

I ten rdzawy blues.

End