Karton na Śniegu (النسخة 2)

Intro

(Wind howling softly, the rustle of stiff, frozen cardboard on gravel)

Verse 1

Grudniowy wiatr smagał twarz na miejskim, gwarnym targowisku

Gdzie zapach szaszłyków mieszał się z dymem z koksowników w tle

Ojciec odkładał grosz do grosza, by spełnić moje wielkie marzenie

O szorstkich, niebieskich jeansach, co miały zmienić całe życie me

Stoję boso na kawałku szarego, przemoczonego od śniegu kartonu

Sprzedawca trzyma nad moją głową starą, wyblakłą kotarę z ortalionu

„Wciągaj brzuch, młody, one się jeszcze rozejdą, to porządny jeans!”

A ja walczę z lodowatym suwakiem, czując, jak mróz szczypie i tli się w nas

Pre-Chorus

W domu położę się na łóżku, by widelcem dopiąć ten ciasny pas

Byle tylko wyjść na ulicę i poczuć, że cały ten szary świat należy do nas

Chorus

Ooo, rdzawy blues z przymierzania jeansów na kartonie!

Gdy dla odrobiny wolności marzły nam stopy i dłonie

Te twarde, niebieskie nogawki, co po praniu stały same w kącie

Były jak pancerz przed szarością, jak słońce na naszym horyzoncie

Mieliśmy tak niewiele, kawałek tektury i upragniony denim na sobie...

Dlaczego dziś przy szafach pełnych ubrań tak pusto jest w ludzkiej osobie?

Verse 2

Mój kumpel do dzisiaj pamięta, jak twarde były te polskie „Odry”

Które wycierało się pumeksem na kolanach, by miały ten modny, jasny ton

Każda nitka, każda skórzana naszywka z tyłu miała swoją wielką cenę

W czasach, gdy własny styl trzeba było wyrywać szarości z rąk

Dziś idziesz do luksusowej galerii, przymierzasz w ciepłym, jasnym boksie

Wyrzucasz ciuchy po jednym sezonie, nie czując do nich żadnej więzi

Zniknął ten dreszcz, ten mroźny trud i ta duma z ciężko zdobytych spodni

Które nosiło się latami, cerując każdą dziurę na pamiątkę tamtych dni

Chorus

Ooo, rdzawy blues z przymierzania jeansów na kartonie!

Gdy dla odrobiny wolności marzły nam stopy i dłonie

Te twarde, niebieskie nogawki, co po praniu stały same w kącie

Były jak pancerz przed szarością, jak słońce na naszym horyzoncie

Mieliśmy tak niewiele, kawałek tektury i upragniony denim na sobie...

Dlaczego dziś przy szafach pełnych ubrań tak pusto jest w ludzkiej osobie?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

(Harmonica and accordion weave together, cold, sharp, yet full of youth and pride)

Bridge

Ojciec płaci odliczonymi banknotami...

Zwijamy stary karton, a sprzedawca uśmiecha się szeroko pod wąsem.

Idę przez miasto w nowych, sztywnych spodniach, robiąc nienaturalnie długie kroki.

„Wyglądasz jak król, synek” – mówi ojciec, klepiąc mnie po ramieniu.

I nagle ten grudniowy mróz...

Przestaje parzyć.

Outro

Szary karton rzucony na śnieg.

Sztywne nogawki schnące przy kaloryferze.

Metalowy suwak zacięty na zawsze.

Został tylko ten rdzawy blues...

I ten niebieski krok w nas.

End